У любві да цябе я не раз буду клясціся.
Не таму,
        каб ты помніла клятву маю.
Проста, дзе ні пабуду —
                        у Смаргоні ці ў Клясціцах, —
Я ўсё болей цябе пазнаю.

Пазнаю цябе юнаю і старажытнаю,
У сузор'ях агнёў і ў паводках бяроз.
Колькі раз
          кожным нервам сваім,
                              кожнай жылкаю
Перажыў я твой мужны і велічны лёс!

Колькі вызнаў і вынес ты,
                         краю мой мілы!..
I сягоння ўспамін твае грудзі пячэ,
Дзе старыя акопы,
                 як пустыя магілы,
Што сябры закапаць не паспелі яшчэ.

У нябыт
        і нядоля і ворагі рынулі...
I цяпер
        прыгажэй, даражэй удвая,
Ты стаіш, Беларусь,
                   завадская, зубрыная...
Я — пясчынка твая.
Я — крывінка твая.

I ў любві да цябе я не раз буду клясціся.
Не таму,
         каб ты помніла клятву маю.
Проста, дзе ні пабуду —
                        у Смаргоні ці ў Клясціцах, —
Я ўсё болей сябе пазнаю.

Генадзь Бураўкін